brak komentarzy

Doktryna przypisania wg Jana Kalwina

Doktryna przypisania wg Jana Kalwina

Jedną z zasług Reformacji jest klarowne zrozumienie, że sprawiedliwość zostaje nam przypisana. Myślimy tutaj o Janie Kalwinie, który reprezentuje ową doktrynę. Sprawiedliwość nie może pochodzić z nas samych, gdyż nawet nasze najlepsze uczynki są wciąż oszpecone przez grzech.1 Nasze czyny nie są w stanie pojednać nas z Bogiem, który wymaga doskonałości, do jakiej nikt z nas nie dorasta. Dlatego ci, którzy są we właściwej relacji z Bogiem, to ci, których grzechy zostały przebaczone, co oznacza, że ich grzechy nie są już im poczytane, czy też przypisane.2

Innymi słowy, usprawiedliwienie jest z natury prawno-sądowe. Zatem, według Kalwina, usprawiedliwienie nie oznacza, że zostajemy uczynieni sprawiedliwymi, ale że zostajemy uznani za sprawiedliwych; wierzący w usprawiedliwieniu nie dostępują przemienienia, ale przebaczenia.3 Usprawiedliwienie jest zewnętrzne, a nie wewnętrzne, tak, że ci, którzy są usprawiedliwieni, otrzymują nowy status przed Bogiem. Nasze usprawiedliwienie jest więc doskonałe i pełne już od samego początku. Wierzący nie stają się bardziej usprawiedliwieni wraz z ich postępem w świętości, gdyż usprawiedliwienie nie odnosi się wewnętrznej przemiany, ale do Bożej deklaracji niewinności.

Nawet po nawróceniu, nasza wiara pozostaje niedoskonała. Kalwin, powołując się na 1 Koryntian 13:12, wskazuje, że nasza wiara jest niepełna i cząstkowa w doczesnym życiu.4 Innymi słowy, grzech kontynuuje nękanie wierzących. Stała obecność grzechu sugeruje, że sprawiedliwość musi być prawno-sądowa, gdyż nikt nie mógłby twierdzić, że jest we właściwej relacji wobec Boga, podczas gdy wciąż jest splamiony grzechem.5 Podobnie wiara nie może być nam poczytana za sprawiedliwość, gdyż nawet ona pozostaje niedoskonała i trwała. W związku z tym, aby mieć pewność co do naszej właściwej pozycji przed Bogiem, potrzebujemy sprawiedliwości nam przypisanej.6 Ufność w nasze uczynki niepokoi nasze sumienie, gdy upadamy. Dlatego wierzący muszą pokładać ufność w Chrystusie, aby cieszyć się pokojem z Bogiem.7 Kalwin nauczał, że pokój z Bogiem nie jest możliwy, chyba że będziemy doskonale sprawiedliwi przed Jego obliczem.8 A owa sprawiedliwość staje się nasza jedynie przez przypisanie.

Widzimy więc, dlaczego w teologii Kalwina jest tak ważne, że nasza pewność spoczywa na fakcie, iż sprawiedliwość Chrystusa zostaje nam przypisana. Wierzący nie odnajdują sprawiedliwości w sobie, ale zostają uznani za sprawiedliwych, ponieważ to sprawiedliwość Chrystusa jest im policzona.9 Cytując Kalwina: „Tak więc, usprawiedliwianie rozumiemy jako Bożą akceptację, poprzez którą Bóg uznaje nas za sprawiedliwych. Twierdzimy, że składa się ona z przebaczenia grzechów i przypisania nam sprawiedliwości Chrystusowej”.10 Osoba „nie jest sprawiedliwa w sobie samym, ale dlatego, że sprawiedliwość Chrystusa jest odnoszona wobec niej, poprzez przypisanie”.11 Kalwin, wyjaśniając fragment z Rzymian 5:19, który mówi o usprawiedliwieniu wierzących ze względu na posłuszeństwo Chrystusa, stwierdza: „cóż to może oznaczać, jak nie to, że nasza sprawiedliwość znajduje się w posłuszeństwie Chrystusa, ponieważ posłuszeństwo Chrystusa jest nam przypisane tak, jakby było naszym własnym”.12

Dla Kalwina „przypisanie jest możliwe jedynie poprzez nasze zjednoczenie z Chrystusem, ponieważ w tym samym momencie stajemy się częścią Jego ciała”.13 Tak więc, wierzący są poczytani za sprawiedliwych jako ci, którzy należą do Jezusa Chrystusa i którzy są w Niego wszczepieni.14 Owa zasadnicza rola, jaką pełni zjednoczenie z Chrystusem w doktrynie przypisania, jest często obecna u Kalwina.15 „Widzisz, że sprawiedliwość nie jest w nas, ale w Chrystusie i że ją posiadamy jedynie dlatego, iż jesteśmy współuczestnikami Chrystusa”.16

Kalwin bardzo trafnie podsumowuje protestancką doktrynę przypisania, doktrynę, która stale jest źródłem wielkiej pociechy i siły dla wierzących, a także dla tych, którzy są dziedzicami Reformacji.


O autorze: Thomas R. Schreiner jest profesorem Nowego Testamentu w Seminarium The Southern Baptist Theological Seminary w Louisville,  Kentucky oraz pastorem nauczającym w kościele Clifton Baptist Church.  Można znaleźć go na Twitterze @DrTomSchreiner.

  1. Institutes, III.xiii.9.
  2. Institutes, III.xi.22.
  3. Institutes, III.xi.6.
  4. Institutes, III.ii.20
  5. Institutes, III.xi.21
  6. Institutes, III.xiii.10.
  7. Institutes, III.xiii.3.
  8. Institutes, III.xi.11
  9. A Reformation Debate: John Calvin and Jacopo Sadoleto, ed. John C. Olin (Grand Rapids: Baker, 1966), 67
  10. Institutes, III.xi.2.
  11. Institutes, III.xi.23.
  12. Institutes, III.xi.23.
  13. Zobacz Wendel, Calvin, 256-58; Helm, Calvin, 76; McGrath, Iustitia Dei, 2:37-38.
  14. Institutes, III.xi.10.
  15. Zobacz Gaffin, Justification and Union with Christ, 252-54, 258-69. Craig B. Carpenter, A Question of Union with Christ? Calvin and Trent on Justification, WTJ 64 (2002) 363-86.
  16. Institutes, III.xi.23.

Możliwość dodawania komentarzy nie jest dostępna.